There is no place like home

Dinsdag was ik nog eens in Leuven. Ondanks het feit dat ik er niet meer woon of
studeer, blijft het toch altijd een beetje thuiskomen, dat moment dat de deuren
van de trein open gaan en ik voet zet op het bijzonder goed gekende perron.

Vertrouwd, zo voelde het aan. De campus Sociale Wetenschappen, de hal, de bib. Het plateautje
waar de kranten liggen, de trappen omhoog naar de computers. Het zijn plaatsen
waar ik vorig jaar en dit voorjaar zo lang heb vertoefd. Ook nu plante ik mij
neer achter een computer, niet om wetenschappelijke literatuur te zoeken over
de houding van Rusland tegenover de Europese Unie, of over de lange
burgeroorlog in Cambodja, maar gewoon, om de tijd een beetje te verdoen, om mij
even terug student te voelen.

Om dezelfde reden ging ik ook een kijkje nemen op de 24urenloop, zowat het
grootste evenement dat de universiteit kent. Tenzij Stephen Hawking er een
lezing komt geven natuurlijk. Samen met mijn vriendin liepen we een rondje,
zonder stokwissel, zonder doorweekte t-shirts, zonder aanmoedigingen. Ik had
mij voorgenomen om toch nog een echt rondje te lopen, for old times sake, maar een ontsteking aan mijn enkel stak daar
vakkundig een stokje voor.

Nee, ik ben het nog niet gewoon, het leven als werkende mens. Elke ochtend en elke
avond wil ik uitstappen als het bordje in de trein aankondigt dat we aankomen
in Leuven, al dan niet met vertraging. Telkens verlang ik naar dat kleine
beetje thuiskomen.

Goal!

Discussies over buitenspel, het houden van posities, wie nu juist in de fout is gegaan bij
de tegengoal. Gekaffer op de scheids, tackels op het scherp van de snee,
voetballen op leven en dood. Je zou denken dat het over een wedstrijd uit de
Champions League gaat. Maar nee hoor, ik heb het over een match uit het
cafévoetbal.

Zet 22 man op een voetbaldveld, zet er een scheidsrechter bij en geef ze een
voetbal, en je hebt binnen de kortste keren prijs. Sommigen wanen zich Messi of
Cristiano Ronaldo, maar ze moeten zelf al snel erkennen dat ze Markske uit de
Kampioenen nog niet kunnen uitschakelen in een één-tegen-één situatie.

Een jaar of 40, bolle buik, voor en na de match een flesje bier in de hand. Het
archetype cafévoetballer. Kan nog een 10 meter lopen of een pass geven over 20
centimeter. De schuld aan anderen geven voor hun eigen geklungel, dat wel. Maar
ach, wat is het fijn om elke zondag de voetbalschoenen aan te trekken en de wei
in te stappen!